‘Geen enkel mens is een eiland’ – nooit zijn deze woorden meer waar geweest dan in deze tijd, waarin de gebeurtenissen in alle delen van de wereld hun schaduwen werpen in onze huiskamer, in ons leven en ons hart! Van alle kanten gebombardeerd door nieuws over de lijdende mensheid, worden we bezorgd, angstig en vaak moedeloos over de toekomst. Het enige wat er voor ieder van ons overblijft te midden van de beroeringen van het dagelijks leven is ons eigen leven rustig aan een herwaardering te onderwerpen en een koers trachten te volgen, waarin universele broederschap een werkelijkheid wordt en geen vage droom.

Iedereen heeft binnen zijn of haar eigen invloedssfeer het vermogen ‘boosheid te keren’ – en het is werkelijk een tragedie dat generatie na generatie bloed heeft verspild aan kwaad dat een uur, een dag, een eeuw of langer geleden is begaan. Om ‘in onschuld geboren’ kinderen te leren om te haten is een misdaad zowel tegenover hen als tegenover onszelf. Iemand uit fanatisme en boosheid door onverantwoordelijke taal, of nog erger door actief venijn en vijandschap zo te beïnvloeden dat hij zich van een ander afwendt of zich tegen hem keert, betekent dat we de strijd in de wereld aan de gang houden. Hoe kunnen we van regeringen verwachten dat ze vrede brengen in een wereld waarin de bewoners niet vreedzaam zijn?

Een van de kostbaarste gaven is dat we elkaar hebben – zonder vriendschap en menselijke warmte zouden we verdorren. Eenzaamheid en verwaarlozing veroorzaken mentale ziekten, wat bewijst dat we inderdaad onze broeders hoeder zijn in de meest werkelijke zin van het woord, en er is niemand onder ons die geen vriendschap en een beetje tijd kan geven aan een medereiziger op het levenspad. Juist omdat we behoren tot die grote menselijke familie en een integraal deel vormen van haar leven, hebben we de plicht ons om haar toestand en haar lot te bekommeren – en de enige manier waarop we dat kunnen doen is door de kwaliteit van ons eigen leven te verbeteren en daardoor die van het leven van hen waarmee we in aanraking komen.