Sunrise: winter 2008
   
 

Mededeling: Dit is het laatste nummer van Sunrise. Daarna stopt het tijdschrift.

Alles wat je ziet heeft zijn wortels in de onzichtbare wereld. De vormen kunnen veranderen, maar de essentie blijft dezelfde. Iedere prachtige aanblik zal verdwijnen; iedere vredige wereld zal vervagen. Maar wees niet ontmoedigd, de bron waaruit ze voortkomen is eeuwig, groeit, ontwikkelt zich, en geeft nieuw leven en nieuwe vreugde. Waarom huil je? De bron is in je, en deze hele wereld komt eruit voort.    – Jalaluddin Rumi

 
     
 

Eén van geest, één van hart
Grace F. Knoche

Kleine stapjes naar vreugde
Marilyn O’Day

Prometheus
Armin Zebrowski

De kracht van vriendelijkheid
Nancy Coker

Gezondheid en genezing
Scott Osterhage en Doreen Melbrod

Jezus: boodschapper van het hart
Ina Belderis

[Boekbespreking: Jesus for the Non-Religious: Recovering the Divine at the Heart of the Human, John Shelby Spong]

Creatieve kansen
James A. Long

Het temmen van onze emoties
Stefan Carey en Andrew Rooke

 

Omslag: ‘Zonsondergang op de Yangtze’, Ernest Braun
     
 

 

Ik hoorde waarover de praatjesmakers praten, gepraat over begin en einde;
Maar ik praat niet over begin en einde.
Er was nooit méér sprake van een begin dan nu,
Nooit méér sprake van jeugdigheid of ouderdom dan nu,
En er zal nooit méér volmaaktheid zijn dan nu,
En ook nooit méér hemel of hel dan nu. . . .
De klok geeft het moment aan – maar wat geeft de eeuwigheid aan?
We hebben tot nu toe biljoenen winters en zomers doorgemaakt;
Er zijn er nog biljoenen te gaan, en daarna nog eens biljoenen.
Geboorten hebben ons innerlijke rijkdom en variatie geschonken,
En andere geboorten zullen ons innerlijke rijkdom en variatie schenken.
Ik vind de ene niet belangrijker en de andere onbelangrijker;
Dat wat zijn plaats en tijd inneemt is de gelijke van al het andere.
Verblindend en ontzagwekkend snel zou de zonsopkomst me doden,
Als ik niet nu en altijd een zonsopkomst uit mezelf zou kunnen zenden.
Wij klimmen ook op, even verblindend en ontzagwekkend als de zon;
Wij hebben onszelf gevonden, o mijn ziel, in de kalmte en koelte van de dageraad.
Vóór zonsopkomst beklom ik vandaag een heuvel, en keek naar de dichtbevolkte sterrenhemel,
En ik zei tegen mijn geest, Wanneer we de ontvouwers van zulke banen worden, en het plezier en de kennis van alles daarin, zullen we dan vervuld en tevreden zijn?
En mijn geest zei, Nee, we komen slechts op dat niveau om door te reizen en nog verder te gaan.
     – Walt Whitman

 

 
 
Copyright © 2007. Alle rechten voorbehouden.